Ελλάδα

Οι Δελφοί συγκεντρώνουν το ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον της περιοχής. Ο ομφαλός της Γης, για τους αρχαίους, βρίσκεται σε μοναδική τοποθεσία με άγριο και επιβλητικό μεγαλείο. Ο αρχαιολογικός χώρος του ιερού Μαντείου των Δελφών αποκαλύφθηκε με τις ανασκαφές που άρχισε η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή από το 1860 .Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν πως η περιοχή ήταν κατοικημένη από το 1400 π.Χ. Η ιστορία της αρχαίας πόλης των Δελφών είναι δεμένη με την ιστορία του ιερού του Απόλλωνα και του Μαντείου του. Αρχικά, κυρίαρχος των Δελφών υπήρξε η φωκική πόλη Κρίσσα και το επίνειο Κίρρα, που χρησίμευε για την αποβίβαση των επισκεπτών του ιερού. Το 590 π.Χ., με τη βοήθεια πολλών ελληνικών πόλεων, οι οποίες κήρυξαν τον πρώτο Ιερό Πόλεμο εναντίον της Κρίσσας που την κατέστρεψαν, την εξουσία πήρε στα χέρια του το ιερατείο του Μαντείου των Δελφών. Από τότε οι Δελφοί γίνονται το κέντρο της Αμφικτιονίας των ελληνικών πόλεων και το 582 π.Χ. αρχίζουν οι αγώνες, «τα Πύθια», που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Στη διάρκεια της μακραίωνης και λαμπρής ιστορίας τους, οι Δελφοί καταστράφηκαν επανειλημμένα, το 480 π.Χ. από τους Πέρσες, το 355 π.Χ. από τους Φωκείς, το 279 π.Χ. από τους Γαλάτες. Το 86 π.Χ. το ιερό λεηλατήθηκε από το Σύλλα και αργότερα πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες και κυρίως ο Νέρων αφαίρεσαν πολυάριθμα αφιερώματα τα οποία μετέφεραν στη Ρώμη. Το τέλος του Μαντείου έρχεται το 392 μ.Χ. με το διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, που απαγορεύει οριστικά την αρχαία θρησκεία και λατρεία.

Το χωριό Δελφοί έχει χαρακτηριστεί δήμος, τιμής ένεκεν, και είναι χτισμένο κοντά στον αρχαιολογικό χώρο, 2,5 χλμ ΝΑ από την Άμφισσα. Εχει 2.481 κατοίκους. Για να περιηγηθεί ο επισκέπτης διεξοδικά τον αρχαιολογικό χώρο χρειάζεται να αφιερώσει τουλάχιστον μια μέρα. Ο χώρος βρίσκεται σε αμφιθεατρική θέση και παρουσιάζει υψομετρική διαφορά 200 μέτρων. Περιβάλλεται από ψηλούς κάθετους βράχους Φαιδριάδες Πέτρες.

Σώζονται ερείπια του ναού του Απόλλωνα, ίχνη της Ιεράς Οδού και ερείπια των «θησαυρών» των διαφόρων πόλεων. Ο θησαυρός των Αθηναίων βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Οι θησαυροί ήταν κτίρια που φύλαγαν οι πόλεις τα αναθήματά τους. Στον ίδιο χώρο η Κρήνη της Κασταλίας Πηγής, τα ερείπια του Γυμνασίου και τα ερείπια της Προναίας Αθηνάς, ένα από τα πιο σημαντικά ιερά των Δελφών.

Το Μουσείο, στο οποίο στεγάζονται τα ευρήματα των ανασκαφών του δελφικού χώρου, αποτελείται από δώδεκα αίθουσες. Περιέχει αντικείμενα (κεραμικά, ειδώλια, γλυπτά, χάλκινα όπλα, εργαλεία, επιγραφές, αναθήματα κ.ά.) από τους Προϊστορικούς ως τους Ρωμαϊκούς Χρόνους.

Το σπίτι του ΄Αγγελου Σικελιανού, αναβιωτή της Δελφικής Ιδέας και των Δελφικών Γιορτών.

	Σφίγγα Ναξίων (Μουσείο Δελφών)		Πιο πέρα από το θέατρο βρίσκεται το Στάδιο, 7.000 θέσεων, όπου γίνονταν οι αγώνες, τα «Πύθια»,ως την εποχή του Ηρώδη του Αττικού. Ανακαινίστηκε το 2ο αι. μ.Χ. και σήμερα είναι όμορφα διακοσμημένο με μικρά αγάλματα

Οι Δελφοί συγκεντρώνουν το ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον της περιοχής. Ο ομφαλός της Γης, για τους αρχαίους, βρίσκεται σε μοναδική τοποθεσία με άγριο και επιβλητικό μεγαλείο. Ο αρχαιολογικός χώρος του ιερού Μαντείου των Δελφών αποκαλύφθηκε με τις ανασκαφές που άρχισε η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή από το 1860 .Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν πως η περιοχή ήταν κατοικημένη από το 1400 π.Χ. Η ιστορία της αρχαίας πόλης των Δελφών είναι δεμένη με την ιστορία του ιερού του Απόλλωνα και του Μαντείου του. Αρχικά, κυρίαρχος των Δελφών υπήρξε η φωκική πόλη Κρίσσα και το επίνειο Κίρρα, που χρησίμευε για την αποβίβαση των επισκεπτών του ιερού. Το 590 π.Χ., με τη βοήθεια πολλών ελληνικών πόλεων, οι οποίες κήρυξαν τον πρώτο Ιερό Πόλεμο εναντίον της Κρίσσας που την κατέστρεψαν, την εξουσία πήρε στα χέρια του το ιερατείο του Μαντείου των Δελφών. Από τότε οι Δελφοί γίνονται το κέντρο της Αμφικτιονίας των ελληνικών πόλεων και το 582 π.Χ. αρχίζουν οι αγώνες, «τα Πύθια», που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Στη διάρκεια της μακραίωνης και λαμπρής ιστορίας τους, οι Δελφοί καταστράφηκαν επανειλημμένα, το 480 π.Χ. από τους Πέρσες, το 355 π.Χ. από τους Φωκείς, το 279 π.Χ. από τους Γαλάτες. Το 86 π.Χ. το ιερό λεηλατήθηκε από το Σύλλα και αργότερα πολλοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες και κυρίως ο Νέρων αφαίρεσαν πολυάριθμα αφιερώματα τα οποία μετέφεραν στη Ρώμη. Το τέλος του Μαντείου έρχεται το 392 μ.Χ. με το διάταγμα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, που απαγορεύει οριστικά την αρχαία θρησκεία και λατρεία.

Το χωριό Δελφοί έχει χαρακτηριστεί δήμος, τιμής ένεκεν, και είναι χτισμένο κοντά στον αρχαιολογικό χώρο, 2,5 χλμ ΝΑ από την Άμφισσα. Εχει 2.481 κατοίκους. Για να περιηγηθεί ο επισκέπτης διεξοδικά τον αρχαιολογικό χώρο χρειάζεται να αφιερώσει τουλάχιστον μια μέρα. Ο χώρος βρίσκεται σε αμφιθεατρική θέση και παρουσιάζει υψομετρική διαφορά 200 μέτρων. Περιβάλλεται από ψηλούς κάθετους βράχους Φαιδριάδες Πέτρες.

Σώζονται ερείπια του ναού του Απόλλωνα, ίχνη της Ιεράς Οδού και ερείπια των «θησαυρών» των διαφόρων πόλεων. Ο θησαυρός των Αθηναίων βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Οι θησαυροί ήταν κτίρια που φύλαγαν οι πόλεις τα αναθήματά τους. Στον ίδιο χώρο η Κρήνη της Κασταλίας Πηγής, τα ερείπια του Γυμνασίου και τα ερείπια της Προναίας Αθηνάς, ένα από τα πιο σημαντικά ιερά των Δελφών.

Το Μουσείο, στο οποίο στεγάζονται τα ευρήματα των ανασκαφών του δελφικού χώρου, αποτελείται από δώδεκα αίθουσες. Περιέχει αντικείμενα (κεραμικά, ειδώλια, γλυπτά, χάλκινα όπλα, εργαλεία, επιγραφές, αναθήματα κ.ά.) από τους Προϊστορικούς ως τους Ρωμαϊκούς Χρόνους.

Το σπίτι του ΄Αγγελου Σικελιανού, αναβιωτή της Δελφικής Ιδέας και των Δελφικών Γιορτών.

	Σφίγγα Ναξίων (Μουσείο Δελφών)		Πιο πέρα από το θέατρο βρίσκεται το Στάδιο, 7.000 θέσεων, όπου γίνονταν οι αγώνες, τα «Πύθια»,ως την εποχή του Ηρώδη του Αττικού. Ανακαινίστηκε το 2ο αι. μ.Χ. και σήμερα είναι όμορφα διακοσμημένο με μικρά αγάλματα

Κρύβουν μέσα τους την ιστορία μιας ολόκληρης εποχής, της εποχής που ο καπνός ήταν το σήμα κατατεθέν της Θεσσαλονίκης και την καθιέρωσε ως ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά κέντρα εμπορίας «καπνού εις φύλλα». Κάποιες από τις καπναποθήκες, γνωστές και ως «καπνομάγαζα», δεν υπάρχουν πια, άλλες στέκονται εγκαταλελειμμένες και άλλες στεγάζουν νέες χρήσεις.
Ο περαστικός που ξέρει και θυμάται, μπορεί ακόμη να φέρει στο μυαλό του τη μυρωδιά από τα φύλλα του καπνού, να «ακούσει» τις φωνές των καπνεργατριών που δούλευαν στη ζέστη από τους φούρνους, να νιώσει δέος για την καπνεμπορική δραστηριότητα που κάποτε γνώριζε μεγάλες δόξες, αλλά σήμερα έχει σιγήσει.

Οι αναμνήσεις μιας καπνεργάτριας

«Τα χλωρά φύλλα του καπνού συγκεντρώνονταν στις αποθήκες των παραγωγών, όπου οι συντηρητές, άνδρες στην πλειοψηφία, ταξινομούσαν τα δεμάτια και στη συνέχεια τα μετέφεραν στα καπνομάγαζα. Εκεί, εργάζονταν γυναίκες ως επί το πλείστον. Δουλεύαμε δεξιά και αριστερά από τους ιμάντες. Μπροστά μας περνούσαν τα φύλλα του καπνού και εμείς έπρεπε να απομακρύνουμε κάθε ξένο σώμα, να διαλέξουμε τα καλύτερα φύλλα. Άλλες γυναίκες δούλευαν στους φούρνους, όπου έμπαιναν τα φύλλα για να μαλακώσουν και άλλες ως ράπτριες, καθώς έραβαν τα δέματα που πέρασαν από τη διαλογή για να αποθηκευτούν και να σταλούν στην Κίνα, την Αμερική, τη Ρουμανία, τη Γερμανία, την Τσεχοσλοβακία», θυμάται η Ευαγγελία Καζαντζίδου, εργάτρια στα καπνά της Θεσσαλονίκης και πρώην πρόεδρος της Πανελλαδικής Καπνεργατικής Ομοσπονδίας.
Όπως αφηγείται στο ΑΠΕ - ΜΠΕ, η δουλειά δεν ήταν εύκολη καθώς το καλοκαίρι η ζέστη ήταν έντονη και οι ατμοί από τους φούρνους δημιουργούσαν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. «Με δυσκολία αναπνέαμε και η εργασία ήταν κουραστική. Όμως, είχαμε δουλειά, παίρναμε χρήματα και ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα, που έχουν περάσει τα χρόνια, η ανάμνηση που μένει είναι γλυκιά. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήμουν νέα και το πρωί που ξυπνούσα πήγαινα με τραγούδι στη δουλειά», λέει χαρακτηριστικά.

Ο «κόσμος του καπνού» της Θεσσαλονίκης

Την εποχή εκείνη, κατά τη δεκαετία του '80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 εργάζονταν στα καπνά 15.000 άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη. Όμως, μετά το 1997, οπότε η νέα ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική κατηύθυνε τους αγρότες σε νέες καλλιέργειες, ο καπνός γνώρισε κρίση, η καλλιέργεια και η επεξεργασία του «εγκατέλειψαν» τη Θεσσαλονίκη και περιορίστηκαν στην Κατερίνη, το Πολύκαστρο Κιλκίς, την Καβάλα και την Ξάνθη.
«Η εμφάνιση του καπνεμπορίου στη Θεσσαλονίκη τοποθετείται γύρω στο 1870. Οι παλαιότερες καπναποθήκες άρχισαν να χτίζονται κατά τη δεκαετία του 1920, ενώ οι νεότερες μετά το 1954. Η νεότερη έρευνα έχει συμπεριλάβει 60 κτίρια, από τα οποία τα 55 υφίστανται μέχρι σήμερα, ενώ πέντε έχουν κατεδαφιστεί», αναφέρει στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο αρχιτέκτων μηχανικός, Σπύρος Ταβλίκος, ο οποίος συμμετείχε στη σχετική έρευνα και καταγραφή, σε συνεργασία με την 4η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Θεσσαλονίκης.

Τα γνωστά «καπνομάγαζα» του σήμερα

Τα «καπνομάγαζα», που έχουν διατηρηθεί στην πλειοψηφία τους, στεγάζουν άλλες χρήσεις και μόνο σ' ένα από αυτά, στη Σταυρούπολη, φιλοξενούνται ορισμένες διοικητικές υπηρεσίες του Εθνικού Οργανισμού Καπνού.
Γνωστά καπνομάγαζα που έχουν αλλάξει «ιδιότητα» είναι το ξενοδοχείο "Les Lazaristes" απέναντι από τη Μονή Λαζαριστών, στη Σταυρούπολη, το εμπορικό κέντρο επί των οδών Τσιμισκή και Αριστοτέλους, στην "καρδιά" της Θεσσαλονίκης (πρώην καπνομάγαζο της Αστροελληνικής) και τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια των οδών Δωδεκανήσου και Φράγκων.
Από τα υπόλοιπα έχουν μείνει μόνο τα ονόματα για να θυμίζουν τις παλιές δόξες του καπνού: ΣΕΚΕ στον Εύοσμο, ΕΞΕΛΚΑ στη Σταυρούπολη, «Ελλάς» στην οδό Λαγκαδά, Αργυρίου στην οδό Γιαννιτσών, Αττίκ στην οδό Γεωργικής Σχολής και Γκρέις στα τολ της Καλαμαριάς.

Στη νομαρχία το "κόκκινο καπνομάγαζο"

Το τελευταίο χρονικό διάστημα βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαδικασίες για την αξιοποίηση του χαρακτηριστικού κόκκινου καπνομάγαζου της Σταυρούπολης, γνωστού και ως καπνομάγαζου "του Καραμανλή", καθώς χτίστηκε την περίοδο της πρωθυπουργίας του.
Η νομαρχία Θεσσαλονίκης έχει υπογράψει προγραμματική σύμβαση με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας προκειμένου να γίνει η μηχανοργάνωση της προσυμβατικής διαδικασίας για την ένταξη του έργου στατικής αποκατάστασης του κτιρίου σε ευρωπαϊκά προγράμματα. Το κτίριο αποτελείται από υπόγειο και τέσσερις ορόφους συνολικού εμβαδού 14.200 τετραγωνικών μέτρων. Επιδίωξη της νομαρχίας είναι να εγκατασταθούν εκεί ορισμένες υπηρεσίες της. Παράλληλα, υπήρξε δέσμευση για την παραχώρηση συγκεκριμένου χώρου στο Δήμο Σταυρούπολης, προκειμένου να φιλοξενηθούν εκεί δράσεις πολιτισμού.

«Τέλος» στο φαινόμενο χρήσης του ποδηλατόδρομου από μοτοσικλετιστές αναμένεται να μπει τις επόμενες μέρες, οπότε και παραδίδεται, ολοκληρωμένο, το έργο του δήμου Θεσσαλονίκης μήκους 12 χιλιομέτρων.
«Οι ποδηλατόδρομοι είναι αποκλειστικά και μόνο για τα ποδήλατα. Τελευταία, βλέπουμε ορισμένους μοτοσικλετιστές να χρησιμοποιούν το έργο. Μέχρι να παραδοθεί ο ποδηλατόδρομος ολοκληρωμένος, ζητώ από τους οδηγούς δικύκλων να είναι προσεκτικοί με τους πεζούς και τα ποδήλατα. Από την ολοκλήρωση όμως του έργου και μετά, δικαίωμα εισόδου θα έχουν μόνο οι ποδηλάτες, ενώ οι παραβάτες θα τιμωρούνται», δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Δημοτικής Αστυνομίας, Θεόδωρος Αθανάσαρος.
Ο ποδηλατόδρομος, που εκτείνεται από το Μέγαρο Μουσικής έως το λιμάνι, με αρκετούς κάθετους άξονες, αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη Οκτωβρίου, ενώ για τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου θα υπολείπεται μόνο η σήμανση στα φανάρια.
Εκτός όμως από τα μηχανάκια, προβλήματα παρατηρήθηκαν και με οδηγούς Ι.Χ. αυτοκινήτων οι οποίοι έσπασαν τους ελαστικούς πασσάλους που διαχώριζαν τον ποδηλατόδρομο με το οδόστρωμα, προκειμένου να παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Για το λόγο αυτό, οι πάσσαλοι αντικαθίστανται με ειδικά ελαστικά διαχωρίσματα

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 260μ.Χ., οι γονείς του ήταν ευγενείς και ο πατέρας του ήταν Μακεδόνας Στρατηγός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά ο Άγιος Δημήτριος δεν ξεχώρισε μόνο για την ευγενική του καταγωγή μα και για την αρετή του, την ευπρέπεια και την ευγένεια της ψυχής του και την ικανότητά του στην στρατιωτική τέχνη, που εκείνη την εποχή αποτελούσε πεδίο διάκρισης για τους νέους και θεωρούταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Μάλιστα ο Άγιος Δημήτριος έφτασε σαν στρατιωτικός στο αξίωμα του Δούκα, ξεπερνώντας την δόξα του πατέρα του.

Το 296μ.Χ. (ή σύμφωνα με άλλους μελετητές το 306μ.Χ.) ο Μαξιμιανός -ο τότε Τετράρχης και μετέπειτα Αυτοκράτορας Γαλέριος Μαξιμιανός- συνέλαβε τον Άγιο Δημήτριο και τον κρατούσε φυλακισμένο σε ένα δημόσιο λουτρό κοντά στο ιπποδρόμιο, επειδή ο Άγιος Δημήτριος πίστευε στην χριστιανική πίστη αλλά και έκανε κήρυγμα φέρνοντας κοντά στον Χριστό πολλούς ειδωλολάτρες. Σ' αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι εκείνη την εποχή ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός είχε εκδώσει ένα διάταγμα μετά από παρότρυνση του Μαξιμιανού που ουσιαστικά ξεκινούσε άλλον ένα διωγμό κατά των Χριστιανών.

Στην Θεσσαλονίκη τον καιρό της σύλληψης του Αγίου Δημητρίου, γινόντουσαν αγώνες στο ιπποδρόμιο για να εορταστεί η νίκη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ενάντια στους Σκύθες. Εκεί ο Λυαίος, ένας ειδωλολάτρης παλαιστής, περηφανευόταν για το μέγεθος του σώματός του και την δύναμή του και προκαλούσε τους θεατές του σταδίου να παλέψουν μαζί του. Ο Νέστωρ, ένας νεαρός στρατιώτης που γνώριζε τον Άγιο Δημήτριο, επισκέφθηκε τον Άγιο στην φυλακή και του ζήτησε την ευλογία του για να παλέψει με τον Λυαίο και ο Άγιος Δημήτριος τον σταύρωσε, δίνοντάς του έτσι την ευλογία του.

Μέσα στο στάδιο ο Νέστορας είπε «Ο Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι!» και πάλεψε με τον Λυαίο. Αφού νίκησε ο μικροκαμωμένος Νέστορας τον γίγαντα Λυαίο και ο Γαλέριος Μαξιμιανός έμαθε τι είχε συμβεί, διέταξε να σκοτωθεί ο Άγιος Νέστορας με το ίδιο το ξίφος του έξω από την Χρυσή Πύλη (ή Χρυσή Πόρτα), και να θανατωθεί με λόγχες ο φυλακισμένος στο δημόσιο λουτρό Άγιος Δημήτριος. Γράφουν μάλιστα οι συναξαριστές ότι ο Άγιος Δημήτριος, όπως είχε σηκώσει το δεξί του χέρι, έλαβε τον πρώτο λογχισμό στην δεξιά πλευρά όπως ο Εσταυρωμένος Χριστός.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι ο Λούπος, ένας υπηρέτης του Αγίου Δημητρίου, έχρισε το πανωφόρι και το δαχτυλίδι του Αγίου στο μαρτυρικό του αίμα κι έκανε με την βοήθεια του Θεού πολλά θαύματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Αυτοκράτορας, διέταξε την σύλληψη του και ο Άγιος Λούπος πέθανε μαρτυρικά στην περιοχή Τριβουνάλιο.

Το σώμα του Αγίου Δημητρίου ενταφιάστηκε κρυφά από κάποιους πιστούς Χριστιανούς στον τόπο του μαρτυρίου του. Σ' εκείνο το δημόσιο λουτρό, ξεκίνησε να αναβλύζει μύρο από τον τάφο του Αγίου Δημητρίου κι έτσι ο Άγιος πήρε το προσωνύμιο Μυροβλύτης. Μάλιστα όσο περισσότεροι Χριστιανοί έπαιρναν μύρο για ευλογία, τόσο περισσότερο αυτό πλήθαινε αντί να λιγοστεύει.

Κάποιος ασκητής από το βουνό Χολομώντα σκανδαλίστηκε όταν άκουσε για το μύρο του Αγίου Δημητρίου και αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι άλλοι Άγιοι που πέρασαν μεγάλα βασανιστήρια για την Χριστιανική τους Πίστη και να μην είναι κι αυτοί Μυροβλύτες όπως ο Άγιος Δημήτριος. Με την ευλογία του Θεού είδε σε ενύπνιο ότι βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη, στον ναό του Αγίου Δημητρίου. Εκεί παρακάλεσε κάποιον που κρατούσε τα κλειδιά του προσκυνήματος του τάφου να του ανοίξει για να πάρει την ευλογία του. Μπαίνοντας στο κουβούκλιο είδε όλο τον τάφο να ναι βρεγμένος από το μύρο και να ευωδιάζει και παρακάλεσε πάλι αυτόν που είχε τα κλειδιά να σκάψουν για να βρουν την πηγή του μύρου. Αφού έσκαψαν πολύ ώρα βρήκαν ένα μάρμαρο που σκέπαζε τον τάφο του Αγίου Δημητρίου και καθώς κατάφεραν με πολύ προσπάθεια να το ανοίξουν, βλέπουν το σώμα του Αγίου να αναβλύζει απ' τις πληγές των κονταριών μύρο. Ήταν τόσο πολύ που βράχηκε ο φύλακας του τάφου και ο μοναχός, φοβούμενος μην πνιγεί, φώναξε «Άγιε Δημήτριε βοήθει μοι». Και τότε ξυπνώντας βλέπει ότι ο ίδιος και τα ράσα του είναι βρεγμένα, θαυματουργικά, με το μύρο του Αγίου Δημητρίου. Έχοντας ζήσει αυτό το θαύμα έφυγε απ'; το βουνό που ασκήτευε και κήρυξε στην Θεσσαλονίκη για να μάθουν όλοι οι πιστοί τι είχε ζήσει. Έμεινε εκεί πολλές μέρες προσευχόμενος στον ναό του Αγίου Δημητρίου και κατόπιν επέστρεψε στο τόπο της άσκησής του λέγοντας ότι πραγματικά είναι Μέγας ο Άγιος Δημήτριος.

Το 1823 οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Ο Άγιος Δημήτριος απεικονίζεται αγιογραφικά στην εικόνα του καβάλα σε κόκκινο (η καφέ) άλογο να σκοτώνει έναν ειδωλολάτρη (τον Λυαίο), όπως ο Άγιος Γεώργιος απεικονίζεται καβάλα σε ένα άσπρο άλογο να σκοτώνει έναν δράκο.

Το 313μ.Χ. κτίστηκε ένας μικρός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο στον τόπο του μαρτυρίου του. Το 324μ.Χ. χτίστηκε μια μικρή τρίκλιτη βασιλική και το 413μ.Χ. ο έπαρχος Λεόντιος έκτισε στην ίδια θέση μία μεγάλη βασιλική για να ευχαριστήσει τον Άγιο Δημήτριο για την θεραπεία της αρρώστιας του. Το 1142 ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ ο Κομνηνός μετέφερε την εικόνα του Αγίου Δημητρίου από την Θεσσαλονίκη στη Μονή Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη. Ο ναός καταστράφηκε και λεηλατήθηκε πολλές φορές. Η τελευταία ήταν το 1917 με την πυρκαγιά που έκαψε το μεγαλύτερο τμήμα της Θεσσαλονίκης. Έτσι ο Άγιος Δημήτριος κάηκε ολοσχερώς. Κάτω απ' το ιερό του Αγίου Δημητρίου, υπάρχουν ακόμη και σήμερα οι κατακόμβες, το λουτρό που έγινε ο τόπος που μαρτύρησε ο Άγιος Δημήτριος.

Η μνήμη του Αγίου Δημητρίου τιμάται στις 26 Οκτωβρίου και είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης. Η μνήμη του Αγίου Νέστωρα και του Αγίου Λούπου τιμάται στις 27 Οκτωβρίου.

Απολυτίκιο του Αγίου Δημητρίου:
Μέγαν εύρατο, εν τοις κινδύνοις, σε υπέρμαχον, η οικουμένη, Αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ουν Λυαίου καθειλες την έπαρσιν, εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα, ούτως Άγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος